سخنان جناب آقای مهندس وارطان در مراسم بزرگداشت یکصدمین سالگرد تأسیس انجمن خیریة بانوان ارمنی تهران

5 اسفند ماه 1384

بنام خدا

میهمانان محترم، حضار گرامی،

اجازه می خواهم تا به نوبة خود حضور شما عزیزان را خیر مقدم گفته و نیز، با مغتنم شمردن فرصت آغاز بیست و هشتمین سال استقرار نظام جمهوری اسلامی ایران، را به همة ملت ایران تبریک عرض نمایم.

در این روزهای عجیب و غریب که این اشرف مخلوقات، انسان، در حال تخریب چهرة خود می باشد و ما جهانیان با توجه به آنچه که در جای جای این کرة خاکی در گذر است، می بایست شرمندة نیاکان و آیندگان خود باشیم، چه زیباست این جمع پر مهر و صفا، و چه بجاست بزرگداشت نیکوکاران و یادآوری اعمال آنان. پنداری در این ایام، بیش از پیش نیازمند برشمردن صفات نیک انسانی هستیم. چرا که متأسفانه صاحت مقدس پیامبران عظیم الشأن الهی مورد اهانت قرار می گیرد، رهبران دینی و سیاسی دنیا از مهار طغیان احساسات ملل ناتوان می نمایند و انسانهای خشمگین به غارت و نابودی خوبیها، دوستیها و صلح و آرامشی که نتیجة عمل به رهنمودهای همانا معصومین عظیم الشأن بوده است، می پردازند.

گزافه نخواهد بود اگر بگوئیم که، ایجاد انجمنهای خیریه و در بطن آنها اشاعة فرهنگ نوعدوستی، کمک به نیازمندان و انجام دیگر امور خدا پسندانه، یکی از ارکان مهم استقرار جامعة سالم و در نتیجة آن نظام عدل و انصاف می باشد. نظامی که همة کشورهای جهان داعیة تلاش در جهت ایجاد آن با نامهائی همچون دموکراسی، جمهوری و غیره را، دارند.

میهمانان عزیز، خانمهای محترم، بنا بر این اجازه دهید با تبریک یکصدمین سالگرد تأسیس انجمن خیریه بانوان ارمنی تهران، که به نظر میرسد نخستین مجمع یکصد سالة در حال فعالیت کشور می باشد، بر خود واجب بدانم تا از فداکاریها و ایثاریهائی تقدیرکنم، که نه تنها در یکصد سال گذشته بلکه در تمامی طول تاریخ تمدن بشریت با از خود گذشتگی زنان و مردان بیشماری، موجبات دلگرمی انسانهائی دلسوخته و آرامش دلهای دردمندی را فراهم ساختند، که شب را بدون آینده ای روشن سر به بالین میگذاردند، و روزشان را بدون امید به یافتن رزق و روزی و معاش خانواده آغاز مینمودند.

گرچه نمی توان از یکایک بیشمار یاریگران تاریخ بطور اخص یاد کرد، اما امروز که آغاز دومین قرن فعالیت انجمن خیریه بانوان ارمنی تهران را گرامی میداریم بهترین فرصتی است که از اینهمه تلاش خستگی ناپذیر آنان در قالب این انجمن تجلیل بعمل آوریم.

شاید لفظ یکصد سال در کلام لحظه ای بیش نباشد، اما اگر به این واقعیت توجه داشته باشیم که هر لحظه از این یک قرن چه داستانهائی دارند و برای سیر کردن گرسنه ای و یا پوشانیدن نیازمندی چه بر سر این از خود گذشتگان خاموش آمد، آنگاه به اینهمه صبر و شکیبائی و دل سوزاندنها و ایثارها، هزاران آفرین بر زبان خواهیم راند.

امروز گرچه به بهانة زیبای یکصدمین سالگرد تأسیس انجمن خیریه بانوان ارمنی تهران گرد هم آمده ایم، اما در واقع از روحیه ای تجلیل میکنیم، که درد و آلام همة مردم را نگرانی خود می پندارد و نمی خواهد از مواهب شادی هایش، خود به تنهائی بهره برد.

بنده امروز دستهائی را می بوسم که هزاران بی سرپرست را به نوائی در خور انسان رسانید و صدها دل دردمند را آرام ساخت. ما، امروز از کرامت انسانی، تجلیل میکنیم. از سخاوتی سخن میگوئیم که از کمترین خود، بخشی را به نیازمندی میبخشد. و در پایان از آنهمه شیر زن وارسته ای تقدیر میکنیم که بخشی از زندگی خود را برای رفع نیازهای محتاجان آبرومند انفاق کردند. خصیصه ای که در زن ارمنی، به وفور یافت می شود و آن، نه فقط در این قوم، بلکه از ویژگیهای زنان شرقی می باشد.

هیچ کس نمی تواند منکر این واقعیت باشد، که نیروی محرک لازم جهت پیشبرد اهداف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و علمی کشور، نسلی است که در دامان اینگونه مادران و زنان مسئولیت پذیری، پرورش و رشد می یابد.  نیروهایی که در کنار این معلمین، اخلاق و معنویت را به همراه تعهد مسئولانه نسبت به آنچه که به آنها به ارث رسیده است، به یکجا فرا میگیرند، میراثی که نتیجة سالها رنج و تلاش و سخت کوشی مدیران و دانشمندان کشور است.

در پایان از خداوند منان آرزومندم تا توفیق یادگیری خدمتگزاری بی منت، از بانوان فعال در امور خیریه را به جملگی مسئولان ارزانی دارد.

بنی آدم اعضای یک پیکرند             که در آفرینش از یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار              دگر عضوها را نماند قرار

والسلام.

گئورک وارطان

نمایندة ارامنة شمال کشور

در مجلس شورای اسلامی