متن نطق قبل از دستور مهندس گئورگ وارطان نماینده ارامنه تهران و شمال در مجلس شورای اسلامی

سی ام فروردین سال 1384

به نام خداوند یاور ستمدیدگان و کوبندة ستمگران

بدانید که در روز داوری همة مردم باید جواب هر سخن بیهوده ای که گفته اند را بدهند (انجیل متی باب12 کلام 36).

ریاست محترم و هیئت رئیسه گرانسنگ، همکاران گرامی ، نمایندگان مکرم مردم ایران در مجلس شورای اسلامی، بنده به پیروی از تعالیم پیشوای نخستین کلیسای مسیحیت و با استناعت از باریتعالی، آن ذات اقدس احدیت را گواه میگیرم که در پیشگاه نمایندگان ملت که مظهری از مظاهر محضر خداوند است، چیزی نگویم جز آنچه تکلیف شرعی و قانونی من است و با انجام وظایفی که مردم با صراحت قانون به حقیر محول کرده اند، به تعهدات خود که حاصل میثاق نماینده با موکلش میباشد عمل نمایم.

من به عنوان نماینده مسیحیان ارمنی تهران و شمال کشور عزیزمان ایران، در این سخنگاه ایستاده ام تا از مشکلات، نارسائیها و نگرانیهای موجود در زندگی جامعة خود بگویم، پس به صدای بلند می گویم، مسئله ای که اینروزها اذهان ما ایرانیان را به خود مشغول داشته است، عناد و بهانه تراشی های استکبار جهانی و عوامل اقماری آنان با برنامه های هسته ای صلح آمیز ایران است. ما اعتقاد راسخ داریم که بهره مندی از انرژی و فناوری صلح آمیز هسته ای حق مسلم هر کشور و از جمله ایران است. از سوی دیگر انحصاری کردن، داشتن و بهره مندی از این تکنولوژی و منبع انرژی پاک، به هیچ وجه با ساختار جوامع متمدن بشری امروز سازگاری ندارد و ما مردم ایران بر حق خود مبنی بر داشتن این فناوری و چرخه تولید آن تاکید می ورزیم و می گوئیم که تا آخر در کنار همة آنان که برای عزت و سربلندی ایران و ایرانیان مبارزه می کنند، ایستاده ایم.

بنده به صراحت اعلام می نمایم،که ارامنه از آغاز نهضت مردم انقلابی ایران، به رهبری بنیانگزار جمهوری اسلامی، آن امام راحل، تا به امروز همواره و حتی با وجود ناهمواریهای سیاسی و اجتماعی در مقاطع مختلف زمانی، نه تنها در کنار مردم مسلمان ایران در راه حفظ استقلال از خون و جان و مال خود مایه گذاشتند، بلکه کراراً  خود منشاء خدمات ارزنده ای در عرصه های علمی، صنعتی ، اقتصادی و فرهنگی بوده اند و در راه خود کفائی فناوری علمی، که خود به استقلال سیاسی کشور می انجامد، گامهائی به وسعت تاریخ تمدن خود برداشته اند. شاید تکرار اینگونه بدییهیات که از وظایف مسلم هر شهروند متعهد است کمی نامتعارف بنماید، اما آنچه ما را به تکرار مکررات وا می دارد، متأسفانه وجود ذهنیت و پندارهای اشتباهی است که نزد برخی از هموطنان و حتی مسئولین برخی نهادهای دولتی در مورد اقلیتهای دینی و از جمله ارامنه ایران وجود دارد. آنچه را باید برای همیشه از اذهان مردم زدود تا بتوان وفاق ملی را جایگزین آن نمود، قائل بودن به تفاوتهای اجتماعی و مدنی بین اقشار گوناگون مردم است.  تفاوتهای وهم آمیزی که در اکثر موارد تقدمات و تاخرات و نابرابری های غیر قانونی، اما نافذ و مقتدری را در پی دارند. یکی از این موارد، تفسیر به رای قانون توسط برخی قضات محترم در مواردی است که یکی از طرفین مورد داوری، پیرو یکی از ادیان شناخته شده در کشور، اما غیر مسلمان است.

همکاران معزز،

هرچند نامتعارف اما اجازه دهید با وجود گذشت 27 سال از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی برای چندمین، و امیدوارم آخرین بار، به هموطنم بگویم که من از خود اویم و او از خود من. به هموطنم بگویم که با وجود تفاوت طرق رسیدن به خدا، من ارمنی مسیحی با شما برادر و خواهر گرامی مسلمان در چارچوب قانون نه تنها هیچ رجحان و تقدمی نسبت به یکدیگر نداریم، بلکه در سنگر ستیز علیه هر گونه قانون شکنی یا دشمن ستیزی یک تن واحده ایم. همان گونه که چون یک تن واحده بیش از بیست و هفت سال متوالی در کنار هم از تمامیت ارضی و استقلال میهن، حیثیت و شرف و کیان کشورمان دلاورانه دفاع کرده ایم. پس هیچ دلیلی برای پراکندگی اندیشه های مترقی و اهداف عالیة واحدمان وجود ندارد. اهدافی متعالی، که هزینة هنگفتی همسنگ خون شهدا داشته اند. و بی تردید شهدای هر کدام از جوامع و اقوام در جبهه ها، رجحان و برتری را در پیشی گرفتن از همدیگر برای ایثار و خون فشانی می پنداشتند و نه در سرکوب باورها و ارزشهای یکدیگر... اساساً میثاق وحدت و یگانگی ملی ما ایرانیان در طول هشت سال دفاع مقدس، با خون شهدایمان منعقد شد. خونهای پاکی که گواه این عهد اخوتند، هنوز در رگهای غیرتمان جاری بوده و همواره بر ما نهیب می زنند، که جفا بر شهید و تنها ماترکش که همانا پیام خونشان است نه تنها روا نیست بلکه گناهی نابخشودنی است.

نمایندگان ارجمند ملت شریف ایران،

عمده مشکلات و مسائلی که برای جامعة ارامنة ایران در روابط و مناسبات شخصی و عمومی و حتی اداری و دولتی وجود دارد، ناشی از عدم شناخت درست و کافی از جامعة ما ارامنه از یک سو، و غیبت عنصر درک متقابل فرهنگها، ارزشها، مقدسات و سنتهای یکدیگر از سوی دیگر می باشد. گزافه نخواهد بود اگر بگویم که اینگونه دیدگاهها و پندارهای نادرست،  علاوه بر کراهت مورد، زمینه ها و بسترهای لازم برای مشارکت عمومی را نیز به مخاطره می اندازند.

مسائلی همچون قصاص، ارث، شهادت و برخی موضوعات حقوقی و قضائی دیگر هنوز به قطعیت، حل و فصل نشده اند. لازمة رفع اینگونه مسایل، کارشناسی همه جانبة تخصصی، با در نظر گرفتن مسایل سیاسی حاشیه ای و ملاحظات اجتماعی و جامعه شناختی میباشد.

چه خوش خواهد شد تا با همت و همفکری شما دوستان بزرگوار، یاری مسئولین محترم و عنایات ویژة مقام معظم رهبری، همچنان که همواره شاهد آن بوده ایم، جوامع اقلیتهای دینی بتوانند شیرینی و لذت برابری و مساوات را با افتخار به زیستن در کشوری مردم سالار و قانونمدار در هم آمیخته و از سد مسائل مورد اشاره بگذرند، هم آنطور که با همکاری مجلس ششم و حکم ولایتی آن رهبر فرزانه مشکلات مربوط به برابری دیه پشت سر گذاشته شد.

مبحث دوم که موضوع مورد پیگیری همة ارامنة جهان بوده و اساساً با تولد هر نوزاد ارمنی لزوم رفع آن بیش از پیش اهمیت می یابد، موضوعی است که قطعاً همکاران ارجمند از طرق مختلف و در سطوح متفاوت بدان آگاهند، و آن نژاد کشی ارامنه در سال 1915 میلادی، که نخستین قتل عام قرن بیستم نیز نامیده می شود، می باشد. اینروزها مصادف است با نودمین سالگرد این فاجعة وحشتناک، اگر همة ملتها و آزادگان جهان به تعهد انسانی خویش پایبند می بودند و جنایتهای غاصبان و جانیان تاریخ را در مقاطعی از زمان که ضرورت تنبیه متجاوز لازم بود، لااقل محکوم می کردند، یقیناً  هیچ گاه و در هیچ گوشة پهنة بیکرانی که محضر خداست، هیچ گستاخی جسارت تجاوز به حقوق و جان و مال مستضعفی را نمیداشت.

فاجعة نسل کشی ارامنة ساکن در سرزمینهای شرقی ترکیه فعلی که در سال 1294 هجری شمسی برابر با بیست و چهارم آوریل سال 1915 میلادی از سوی دولت ترکهای جوان حکومت عثمانی به وقوع پیوست، از جمله جنایاتی است که به دلیل عدم مجازات بانیان، امکان تکرار آن از سوی غاصبان و جنایتکاران در مقاطع مختلف و در هر گوشة جهان وجود دارد. از اینرو حقیر و موکلینم از نماینگان محترم مجلس شورای اسلامی و مسئولین آزادة دولت جمهوری اسلامی ایران می خواهیم که در اجرای اصل یکصد و پنجاه و چهارم قانون اساسی و با توجه به سیاستهای اتخاذ شدة دولت، مبنی بر اصل اساسی حمایت از ملتهای مستضعف و ستمدیده، که از اصول خدشه ناپذیر نظام جمهوری اسلامی ایران است، ما را در شناسانیدن این فاجعة انسانی به جهانیان یاری نمایند، همچنانکه بسیاری از دولتها و مجالس دنیا در تقبیح این واقعة شوم با ارامنه اعلام همدردی کرده اند.

تنها امید مادران جوانی که از ترس تجاوز جوخه های مرگ فرزند خردسال خود را در آغوش فشرده و به اعماق دره ها پرت می شدند این بود که نسلهای آینده ظلمی را که بر آنان روا شد تقبیح نمایند.

حضرت عیسی مسیح در انجیل به روایت متی باب 18، کلام 10 می فرمایند:

هرگز این کوچکان را حقیر نشمارید، بدانیدکه آنان نیز در عالم بالا فرشتگانی دارند که پیوسته در پیشگاه پدر آسمانی حاضرند.