نطق در زندان رجایی شهر- در تاریخ ۱۷/۵/۱۳۸۳

آزادی موهبتی است که از سوی پروردگار متعال به انسان ودیعه گذاشته شده است. اما حفظ ضیافت از این نعمت بزرگ الهی به خود انسان و تدبیر و کیاست او واگذاشته شده است. انسانی که در عین حال از قدرت اختیار نیز برخوردار است، می تواند از آزادی خود به نحو احسن بهره برداری کند و هم می تواند بر اثر اشتباهات ناخواسته همان آزادی را برای مدت مشخصی برای خود محدود سازد.

اما از آنجایی که هیچ انسان آزادی که از عقل سلیم و تدبیر صحیح برخوردار است. طبیعتاً تمایل به محدودیت اجباری در آزادیهای خویش نخواهد داشت، همواره در راستای حفظ آزادیهای مشروح خود و نهایت بهره برداری از این موقعیت سعی و تلاش خود را به کار گیرد. ولی در عین حال پدیده های اجتماعی و شرایط زندگی و جامعه گاه انسان را وا میدارد که مشروعیت آزادی را نادیده گرفته و آن را در جهات ناخوشایند، غیرمفید و یا خطرساز به کار گیرند و خود به دست خویش آزادیهای خود را محدود ساخته و بخشی از زندگی خود را ندامتگاههای و حبسهای تأدیبی بگذراند.

در کنار این دسته نادمان گروه دیگری از زندانیان هستند که نه به خاطر اشتباهات عمدی یا ناهنجاریهای اخلاقی یا اعمالی که خود به عاقبت آن واقف بوده اند در دام یان حصار ها افتاده اند. این گروه افراد پاکدامنی هستند که به روزگار و اشتباهات ناخواسته محکوم به محدودیت آزادی گشته اند و این موضوع قابل تأمل است.

به هر حال این عزیزان با هر جرم و گناه مرتکبه ای که به زندان افتاده باشند دارای شرافت و کرامت انسانی میباشند که می بایست تحت هر شرایطی به آن خدشه وارد نشود. در شرایطی که وظیفه قوه قضاییه جدای از جنبه تنبیهی و ستاندن رادمرام، تربیت صحیح نادمان نیز می باشد. به نظر می رسد، ندامتگاه ها و زندانهای کشور قبل از متنبه برای مجرمان، می بایست بهترین مکان و موقعیت جهت امر انسان سازی و آموزش زندگی و کار شرافتمندانه در سایه رحمت خداوندی و حمایت همه جانبه دولت باشد.

با این تفکرات و پیش ذهنیت، امیدوارم که همه عزیزانی که در این محل باید مدت معینی را بگذرانند، از این فرصت، نهایت اده را در مرور اعمالی کنند که آن را به اینجا کشانده و با توجه به تجربیات تلخی که داشته اند برای فردایی روشن و شرافتمند برای خود و کشورشان برنامه های سازنده ای را تدراک ببینند.

آقای مهندس گئورک وارطان

نماینده ارامنه تهران و شمال کشور در مجلس شورای اسلامی